هميشه پرسش از نظم و تبيين آن در تصوير مات از شكل يا محتوا، مداخله ي مستقيم ذهن دركنش پذيري ِ واقعيات ِ عارض و متعارض  بوده است . نظم؛ صورت آنچه در جلوه است، نيست. در همين حال، اندروني محتوا نيز تعريف نمي شود. با اينهمه تعريف پذيري نظم، مفهوم پردازي آن را ايجاب مي كند. بويژه اينكه بسياري از موضعي در برابر اين مفهوم خود را تعريف مي كنند.  

نظم، شكار ِ محتوا از زبان شكل اما بيرون از خود محتوا و شكل است. در حقيقت نظم با تصلب ِ ارگانيسم ِ واكنش ِ مقابل معني پيدا مي كند. بنابراين هرچه مقاومت در برابر صورت ِ عارض شديدتر باشد، نظم منحط تر و در نتيجه موقعيت متزلزل تر خواهد بود.

كنش پذيري ذهن مخاطب، مهم ترين و بزرگترين امكان ِ مقابل محتواي ِ شكيل است تا نظم را موضوعيت بخشد. در ساحت سياست، انقلاب ها همواره زماني روي داده اند كه ارگانيسم ِ تمكين از درون گسسته مي شود. بنا بر اين، ساخت هاي سياسي همواره آنجايي خود را تحكيم مي كنند كه ارگانيسم ِ تمكين تقويت شود.

ارگانيسم ِ تمكين اندام واره هاي ِ بسياري چون ايدئولوژي جذابِ ساحت ِ فرازمند، سنت هاي عام، ناآگاهي و ... را در خود دارد. پس انحطاط ِ ارگانيسم تمكين، ضرورت ِ مبارزه با اندام وارهايي چون نمونه هاي اخير را اجتناب ناپذير مي كند. به چالش كشيدن ِ ايدئولوژي ِ مستقر، ريشه پردازي ِ سنت هاي فربه و پوك،‌ توسعه آگاهي ِ عناصر انساني تمكين و ... فرصت ماقبل هر صورت بندي جديد است. پي بردن به نظم بدون درك عناصر مذكور مبهم و برتري بر آن بدون فرسايش و هضم همان ها در حركت ايجابي ناممكن است.